تبلیغات
 کوی آگاهی وبلاگ کوی آگاهی
گاهی اوقات از اینکه  میتونم خیلی قوی باشم  و روزای سخت رو سریع بگذرونم تعجب میکنم!  متوجه شدم که هر زمان که غمگین و دلشکسته باشم و احساس کنم دیگه نمیتونم ادامه بدم, درست چند ساعت بعد یا در نهایت یک روز بعد دوباره حالم خوب میشه, دوباره به رویاها و برنامه هام فکر میکنم. شک ندارم هر نقطه ای از جهان برم, میتونم از پس خودم بربیام. {زمین مادر هوام رو داره ,کل کهکشان هم باهام رفیق هستن!! ال اس دی نمیزنم :)))}
یه تغییر خوبی که در خودم دیدم اینه که یه جورایی با همه راحت صحبت میکنم, با غریبه ها چه بزرگ چه کوچیک با دوستای دور و نزدیک و گربه های تو خیابون ( هنوز جرات نکردم به سگی نزدیک بشم) ! این واقعا انرژی مثبت بهم میده, قبلا یه آدم ساکتی بودم عین دیوار! فقط لبخند میزدم ( چه مذخرف بودم! اما بقیه میگن  اونجوری دختر بهتری بودم) شاید بهتره زیاد راحت نباشم چون گاهی غریبه ها با شک و تردید بهم نگاه میکنن :)))) (بدم نمیاد دیوونه به نظر برسم!!)

گاهی اوقات هنوز تنهایی ترسناک  و دیوونه کنندس!! اینجاس که آدم باید یه چیزی داشته باشه بهش پناه ببره, شاید اون موقع کسی در دسترس نباشه باهاش صحبت کنیم. واسه من,  نوشتن, کتاب خوندن و موسیقی گوش کردن و همینطور قدم زدن کمک کنندس, گاهی هم هیچ راه چاره ای جز گریه کردن نیست, بدون دلیل گریه میکنم بعدش هم خوب میشم!!! با مجموعه ی این چیزایی که گفتم همچنان نور امید رو توو قلبم روشن نگه داشتم.  شما چه چیزایی دارین بهش پناه ببرین؟
به طور کلی راضی هستم ازخودم. با اینکه هنوز ترس های زیادی دارم ولی نمیخوام به خودم سخت بگیرم هنوز فرصت هست! کم کم با اونا روبه رو میشم.



طبقه بندی: تلنگر،
برچسب ها: آگاهی، زندگی، امیدواری، تعادل، آرامش، تنهایی، ترس،
تاریخ : سوم بهمن 96 | 02:20 ق.ظ | نویسنده : روشن ضمیر | نظرات

  • paper | سامان | اخبار